Wedstrijdverslag: Zevenheuvelenloop

Na mijn marathon in Amsterdam zit ik in mijn ikdoemaarwat- schema. Gelukkig heb ik geen last van de welbekende na-de-marathon-dip. Ik loop de loopjes die ik leuk vind zonder strakke trainingsschema’s of bepaalde doelen. Mijn doelen komen in 2018 wel weer. Vandaag staat er een loop op de planning waar ik eigenlijk al het hele jaar naar uitkijk. Namelijk de Zevenheuvelenloop in Nijmegen. 

De Zevenheuvelenloop (15 kilometer) staat bij mij voornamelijk bekend als een weekend vol gezelligheid. Ik ben met vriendin Gloria uit Duitsland, net als vorig jaar een heel weekend in Nijmegen. Na een vrij korte nacht sta ik in startvak rood. Mijn loopmaten moeten hier ook ergens staan. Na wat heen en weer bericht weet ik dat ze meer vooraan staan. Mezelf naar voren wurmen gaat niks worden. Gloria gaat wat meer achteraan starten vanwege een ander tempo.

Mutsen, handschoenen en de zomer in je bol

Al snel zie ik Inge staan, een andere bekende. Inge loopt een stuk sneller dan ik, maar ik besluit haar zo lang mogelijk bij te houden met in mijn hoofd: “We zien wel waar het schip strandt.”
Ik vind het wel apart dat er bijna 40.000 deelnemers meedoen en we staan ook in een startvak in een zijstraat. Het duurt aardig lang voordat we mogen starten. Ik heb een poncho over mijn nogal zomerse outfit aangetrokken. Ik begin best wel te twijfelen, iedereen staat met lange mouwen, jassen en lange broeken aan. Zelfs mutsen en handschoenen heb ik gezien.
Ben ik nu zo positief? “Nouja, niks meer aan te doen.” We schuifelen inmiddels langzaam naar voren. Tegelijkertijd is de zon verdwenen en is het begonnen met regenen. “Gatsie, moet dit nu?”, zeg ik tegen Inge.

De start en een herfststorm

Na drie kwartier passeren we de startstreep. Inge volg ik op de voet. Snel gaat de route vals plat omhoog. Dit kan ik me nog herinneren van vorig jaar. We lopen zo rond de 5.24 per kilometer, dat is voor mij aardig hard en helemaal als het vals plat omhoog gaat.  We hebben wel aardig wat mensen in kunnen halen. De stad ligt al een paar kilometer achter ons. Ik zie prachtige herfstkleuren. Precies op het moment dat ik dat denk,  barst er een soort van herfststorm los. Jeetje, de bladeren en de regen vliegen langs je oren. Flats, ineens zit er een herfstblad op mijn wang geplakt.

Mijn haas Inge loslaten

Rond de vier kilometer zien we ineens aan de linkerkant iemand op de grond liggen die gereanimeerd wordt. Jeetje, wat is dit schrikken. Gelukkig zijn er mensen bij en is 112 al gebeld. Wat een naar gezicht. Het beeld krijg ik voorlopig nog niet van mijn netvlies af.
Na vierenhalve kilometer heb ik het idee dat Inge wat harder gaat lopen of ik juist langzamer. Maar ik besluit Inge los te laten. Ik zie haar in de verte. Dit tempo nog verder omhoog ga ik niet volhouden.

Gaan we nu echt bergaf?

Even na de vijf kilometer draaien we de Derdebaan op. Een aardig smal paadje half door een bos. Ik zie dat ik alweer sneller ga lopen. Het lijkt wel of het hier nu al bergafwaarts gaat. Doordat het paadje vrij smal is, is het best een beetje dringen. Bijna op het einde van deze weg herken ik ineens die muziek van vorig jaar. Ik weet eigenlijk niet wat voor muziek het is, maar het klinkt in ieder geval een beetje zweverig.

De Zevenheuvelenweg

Daar is die dan: de Zevenheuvelenweg met aardig wat klimmetjes, maar ook flink wat afdalingen. Ik kan me die vele afdalingen helemaal niet meer herinneren van vorig jaar. Misschien omdat ik het toen zo zwaar had.
Nu voel ik de zon weer schijnen. Tot nu toe heb ik het helemaal niet koud gehad. Gelukkig heb ik toch goed naar mijn gevoel geluisterd. Snel probeer ik een foto te maken tijdens het lopen. Ik hoop maar dat deze gelukt is.

Van ikdoemaarwat-schema naar pr-jacht

Ik ben al op de tien kilometer. Ik weet nu zeker dat ik mijn pr van 1.26 moet kunnen verbeteren. Zelfs de klimmetjes gaan me redelijk makkelijk af. Maar het is voornamelijk dalen.
In de verte zie ik een pacer met een eindtijd 1.25. Ik ben daar een flink stuk achter gestart. Als ik deze pacer dus kan inhalen zit ik echt dik onder de 1.25. Ik ga hem halen, dat is mijn doel. Mijn ikdoemaarwat-schema ben ik nu vergeten.

Finishen samen met mijn loopmaatjes

Inmiddels loop ik alweer langs veel publiek. De laatste kilometer is ingegaan. Pacer 1.25 heb ik al ver achter me gelaten. “Zie ik het nu goed? Zijn dat loopmaatjes Ilja en John in de verte?” Ik ga voor mijn doen toch al als de brandweer, dus ga ik dat gewoon volhouden! Misschien lukt het me wel om samen te finishen. Ik kom dichterbij en ik loop ineens naast ze. John zegt: “Zo, jij hebt er zin in!” Nog 100 meter tot de finish. Gezamenlijk sprinten we met zijn drieën naar de finish.  1.22.46 is mijn tijd. Ik kan het bijna niet geloven. Grotendeels heb ik dit te danken aan Inge die de eerste vierenhalve kilometer mijn haas was. Achteraf hoorde ik nog dat ze op vijf kilometer nog tegen me aan het praten was. Sorry Inge, volgende keer geef ik wel antwoord op de vijf kilometer.

Mooie afsluiting

Snel loop ik naar de tassen en daar wacht ik op vriendin Gloria. Ze was bang als laatste te loper binnen te komen of om überhaupt niet te finishen. Maar ze heeft het gewoon gedaan hoor en bij lange na niet de laatste loper! Al snel staan we met al mijn hardloopmaten in de kroeg. Wat een feest. Jong, oud, snelle en langzamere lopers. ’t Maakt niet uit.

Wat een fantastisch weekend was het weer in Nijmegen. Ik zeg tot volgend jaar! En dan onder de 1.22.46?

Femke de Jager

Enthousiast en ontdekken staat hoog in het woordenboekje van Femke (32). Naast gek op hardlopen is ze ook gek op Duitsland. Een kleine 3 jaar woonde ze in Berlijn en daarnaast heeft ze jarenlang vele plekjes in Duitsland mogen ontdekken, tijdens haar werk als inkoper Duitsland in de reisbranche. Soms hoef je helemaal niet ver te reizen om leuke plekken te ontdekken. Trek je schoenen aan en ga een keer linksaf in plaats van rechtsaf!

More Posts

Follow Me:
FacebookLinkedIn

Dit vind je ook leuk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *